درباره وبلاگ


فرصتی برای مشاهدۀ دوردست نزدیک
آخرین مطالب
پيوندها


آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 19
بازدید دیروز : 8
بازدید هفته : 256
بازدید ماه : 886
بازدید کل : 135310
تعداد مطالب : 63
تعداد نظرات : 54
تعداد آنلاین : 1

به سوی یگانگی
مکانی برای مشاهده دوردست نزدیک




پنهان مشو که روی تو بر ما مبارک است

نظاره تو بر همه جانها مبارک است

يک لحظه سايه از سر ما دورتر مکن

دانسته ايی که سايه عنقا مبارک است

ای نوبهار حسن بيا کان هوای خوش

بر باغ و راغ و گلشن و صحرا مبارک است

سودايی ايم از تو و بطال و کو به کو

ما را چنين بطالت و سودا مبارک است

ای بستگان تن! به تماشای جان رويد

که آخر رسول گفت: تماشا مبارک است

هر برگ و  هر درخت رسولی ست از عدم

يعنی که کشت های مصفا مبارک است

چون برگ و چون درخت بگفتند بی زبان

بی گوش بشنويد که: اينها مبارک است

می آيدم به چشم همين لحظه نقش تو

والله  خجسته آمد و حقا مبارک است

نقشی که رنگ بست ازين خاک بی وفاست

نقشی که رنگ بست ز بالا مبارک است

بر خاکيان جمال بهاران خجسته است

بر ماهيان طپيدن  دريا مبارک است

آن آفتاب کز دل در سينه ها بتافت

بر عرش و فرش و گنبد خضرا مبارک است

دل را مجال نيست که از ذوق دم زند

جان سجده می کند که خدايا مبارک است...

مولوی ـ دیوان شمس

 



گفت ای یاران از آن دیوان نیم         که ز لا حولی ضعیف آید پیم

عاشقم من کشته ی قربان لا           جان من نوبت گه طبل بلا

ای حریفان من از آنها نیستم           کز خیالاتی درین ره بیستم

من چو اسماعیلیانم بی حذر            بل چو اسماعیل آزادم ز سر

فارغم از طمطراق و از ریا            قل تعالوا گفت جانم را بیا

از گمان و از یقین بالاترم             وز ملامت بر نمی گردد سرم

چون دهانم خورد از حلوای او          چشم روشن گشتم و بینای او

پا نهم گستاخ چون خانه روم           پا نلرزانم نه کورانه روم

چون در زرادخانه باز شد              غمزه های چشم تیرانداز شد

بر دلم زد تیر و سوداییم کرد           عاشق شکر و شکرخاییم کرد

عاشق آنم که هر آن آن اوست         عقل و جان جاندار یک مرجان اوست

من نلافم ور بلافم همچو آب           نیست در آتش کشی ام اضطراب

چون بدزدم چون حفیظ مخزن اوست؟    چون نباشم سخت رو پشت من اوست؟

هر که از خورشید باشد پشت گرم      سخت رو باشد نه بیم او را نه شرم

همچو روی آفتاب بی حذر             گشت رویش خصم سوز و پرده در

هر پیمبر سخت رو بد در جهان        یکسواره کوفت بر جیش شهان

رو نگردانید از ترس و غمی          یک تنه تنها بزد بر عالمی



از پخش خودرو مشغول گوش دادن مجموعه «رسول آفتاب» بودم. وقتی که به این غزل رسید، احساس کردم زبان حال امام حسین علیه السلام است. آن را به شما تقدیم می کنم.

چو اندر آید یارم چه خوش بود به خدا               چو گیرد او به کنارم چه خوش بود به خدا

چو شیر پنجه نهد بر شکسته آهوی خویش      که ای عزیز شکارم چه خوش بود به خدا

گریزپای رهش را کشان کشان ببرند                بر آسمان چهارم چه خوش بود به خدا

بدان دو نرگس مستش عظیم مخمورم            چو بشکنند خمارم چه خوش بود به خدا

چو جان زار بلا دیده با خدا گوید                      که جز تو هیچ ندارم چه خوش بود به خدا

جوابش آید از آن سو که من تو را پس از این      به هیچ کس نگذارم چه خوش بود به خدا

شب وصال بیاید شبم چو روز شود                  که روز و شب نشمارم چه خوش بود به خدا

چو گل شکفته شوم در وصال گلرخ خویش        رسد نسیم بهارم چه خوش بود به خدا

بیابم آن شکرستان بی نهایت را                     که برد صبر و قرارم چه خوش بود به خدا

امانتی که به نه چرخ در نمی گنجد                 به مستحق بسپارم چه خوش بود به خدا

خراب و مست شوم در کمال بی خویشی        نه بدروم نه بکارم چه خوش بود به خدا

به گفت هیچ نیایم چو پر بود دهنم                  سر حدیث نخارم چه خوش بود به خدا

مولوی ـ دیوان شمس



اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند          اینک آن رویی که ماه و زهره را حیران کند

اینک آن چوگان سلطانی که در میدان روح        هر یکی گو را به وحدت سالک میدان کند

اینک آن نوحی که لوح معرفت کشتی اوست     هر که در کشتیش ناید غرقه طوفان کند

هر که از وی خرقه پوشد برکشد خرقۀ فلک        هر که از وی لقمه یابد حکمتش لقمان کند

نیست ترتیب زمستان و بهارت با شهی           بر من این دم را کند دی بر تو تابستان کند

خار و گل پیشش یکی آمد که او از نوک خار      بر یکی کس خار و بر دیگر کسی بستان کند

هر که در آبی گریزد ز امر او آتش شود               هر که در آتش شود از بهر او ریحان کند

من بر این برهان بگویم زانک آن برهان من         گر همه شبهه‌ست او آن شبهه را برهان کند

چه نگری در دیو مردم این نگر کو دم به دم          آدمی را دیو سازد دیو را انسان کند

اینک آن خضری که میرآب حیوان گشته بود         زنده را بخشد بقا و مرده را حیوان کند

گر چه نامش فلسفی خود علت اولی نهد          علت آن فلسفی را از کرم درمان کند

گوهر آیینه کلّست با او دم مزن                        کو از این دم بشکند چون بشکند تاوان کند

دم مزن با آینه تا با تو او همدم بود                   گر تو با او دم زنی او روی خود پنهان کند

کفر و ایمان تو و غیر تو در فرمان اوست             سر مکش از وی که چشمش غارت ایمان کند

هر که نادان ساخت خود را پیش او دانا شود       ور بر او دانش فروشد غیرتش نادان کند

دام نان آمد تو را این دانش تقلید و ظن             صورت عین الیقین را علم القرآن کند

پس ز نومیدی بود کان کور بر درها رود              داروی دیده نجوید جمله ذکر نان کند

این سخن آبیست از دریای بی‌پایان عشق       تا جهان را آب بخشد جسم‌ها را جان کند

هر که چون ماهی نباشد جوید او پایان آب        هر که او ماهی بود کی فکرت پایان کند

گر به فقر و صدق پیش آیی به راه عاشقان       شمس تبریزی تو را همصحبت مردان کند

دیوان شمس ـ مولوی
 



ملولان همه رفتند در خانه ببندید                   بر آن عقل ملولانه همه جمع بخندید

به معراج برآیید چو از آل رسولید                     رخ ماه ببوسید چو بر بام بلندید

چو او ماه شکافید شما ابر چرایید                   چو او چست و ظریفست شما چون هلپندید

ملولان به چه رفتید که مردانه در این راه           چو فرهاد و چو شداد دمی کوه نکندید

چو مه روی نباشید ز مه روی متابید                چو رنجور نباشید سر خویش مبندید

چنان گشت و چنین گشت چنان راست نیاید   مدانید که چونید مدانید که چندید

چو آن چشمه بدیدیت چرا آب نگشتید            چو آن خویش بدیدیت چرا خویش پسندید

چو در کان نباتید ترش روی چرایید                  چو در آب حیاتید چرا خشک و نژندید

چنین برمستیزید ز دولت مگریزید                   چه امکان گریزست که در دام کمندید

گرفتار کمندید کز او هیچ امان نیست              مپیچید مپیچید بر استیزه مرندید

چو پروانه جانباز بسایید بر این شمع              چه موقوف رفیقید چه وابسته بندید

از این شمع بسوزید دل و جان بفروزید            تن تازه بپوشید چو این کهنه فکندید

ز روباه چه ترسید شما شیرنژادید                  خر لنگ چرایید چو از پشت سمندید

همان یار بیاید در دولت بگشاید                     که آن یار کلیدست شما جمله کلندید

خموشید که گفتار فروخورد شما را         خریدار چو طوطیست شما شکر و قندید

دیوان شمس ـ مولوی



در آیینه
۱)
بی هول و هراس و بیم در آیینه              بودیم هم از قدیم در آیینه
ما منظره های خفته بودیم ای کاش        بیدار نمی شدیم در آیینه
۲)
بی آنکه کند نگاه در آیینه                      ناگاه گشود راه در آیینه
با موی رها درنگ کوتاهی کرد                شب بود و عبور ماه در آیینه
۳)
یک شب که کسی نبود در آیینه             آهسته دری گشود در آیینه
با چهرۀ افروخته لبخندی زد                   پیچید حریق و دود در آیینه
۴)
دستی که نهاد خشت در آیینه               تصویر مرا سرشت در آیینه
در حال به تنگ آمدم از قاب ملال             بیرون زدم از بهشت در آیینه
۵)
پیچید هوای سرد در آیینه                      گل داد گیاه زرد در آیینه
مات است و پریده رنگ و بی روح و کدر     تصویر شما چه کرد در آیینه
۶)
یک شب شب پر هراس در آیینه            من بودم و باغ یاس در آیینه
سر از تن غنچه های نورانی چید            چرخیدن عکس داس در آیینه
۷)
ای صورت گرم و داغ در آیینه                   روییده به سان باغ در آیینه
تصویر تماشایی تو خواهد سوخت          روشن نکنی چراغ در آیینه
۸)
دست تو دری گشود در آیینه                 بر حیرت ما فزود در آیینه
رفتیم به دیدار خود اما دیدیم                 غیر از تو کسی نبود در آیینه
۹)
آن روز که شب خزید در آیینه                 رویای مرا گزید در آیینه
خاموشی محض بود و تاریکی ژرف         گیسوی تو می وزید در آیینه
۱۰)
من بودم و باغ رنگ در آیینه                   صد منظرۀ قشنگ در آیینه
ناگاه تماشای مرا برهم زد                    نفرین به حضور سنگ در آیینه
۱۱)
شب بود، شبی صبور در آیینه               تصویر سکوت کور در آیینه
بی واهمه عریان شد و قامت افراشت     رویید درخت نور در آیینه
۱۲)
تصویر مرا چو دید در آیینه                      شب خنجر کین کشید در آیینه
خون از در و دیوار تماشا جوشید            شد صورت من شهید در آیینه
۱۳)
خفاش نهاد گام در آیینه                       زد خیمه قوای شام در آیینه
صد جلوۀ ناشکفته برخاک افتاد              آه از شب قتل عام در آیینه
۱۴)
جوشید کف و گدازه در آیینه                   پرشد جسد و جنازه در آیینه
دیگر خبری نیست بخواب ای دیده           از منظره های تازه در آیینه
 

سید حسن حسینی



شورش عشق تو در هیچ سری نیست که نیست      منظر روی تو زیب نظری نیست که نیست

نه همین از غم او سینۀ ما صد چاک است                داغ او لاله صفت بر جگری نیست که نیست

موسیئی نیست که دعوی انا الحق شنود                 ورنه این زمزمه اندر شجری نیست که نیست

چشم ما دیدۀ خفاش بود ورنه تو را                          پرتو حسن به دیوار و دری نیست که نیست

گوش اسرار شنو نیست و گرنه اسرار                       برش از عالم معنا خبری نیست که نیست

 

حکیم الهی، حاج ملا هادی سبزواری متخلص به اسرار



آن نفسی که باخودی، یار چو خار آیدت             وان نفسی که بیخودی، یار چه کار آیدت؟
آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشه‌ای       وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت
آن نفسی که باخودی بستۀ ابر غصه‌ای             وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت
آن نفسی که باخودی یار کناره می‌کند              وان نفسی که بیخودی بادۀ یار آیدت
آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای     وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت
جمله بی‌قراریت از طلب قرار توست                 طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت
جمله ناگوارشت از طلب گوارش است              ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت
جمله بی‌مرادیت از طلب مراد توست                 ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت
عاشق جور یار شو، عاشق مهر یار نی             تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت
خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسد        از مه و از ستاره‌ها والله عار آیدت

مولوی ـ دیوان شمس



صفحه قبل 1 صفحه بعد